A: حداقل برای ۱ هفته، تقریبا هر روز در اکثر ساعتها، فرد به طور آشکارا و غیرعادی روحیهی بسیار خوبی دارد. در این شرایط فرد بسیار خوشاخلاق و اهل معاشرت است یا زودرنج و حساس میشود. انرژی و فعالیت او به گونهای غیر طبیعی و مستمر بالاست.
نکته: اگر فرد نیاز به بستری شدن داشته باشد باید از معیار مدت چشمپوشی کنیم.
B: در طول ناراحتی خلقی و افزایش انرژی یا فعالیت، سه نشانه یا بیشتر از موارد زیر وجود دارند که نشاندهندهی تغییر چشمگیر در رفتار طبیعی فرد هستند:
- اعتماد به نفس بیش از اندازه یا احساس خودبزرگبینی دارد.
- نیاز به خواب کاهش مییابد. برای نمونه فرد با ۳ ساعت خوابیدن احساس میکند نیاز به خواب ندارد و خستگیش برطرف شده است.
- خوشصحبتتر و پرحرفتر از حالت طبیعیش میشود یا به خودش فشار میآورد که بیشتر سخن بگوید.
- پرش افکار دارد و احساس میکند افکار به سرعت از ذهنش میگذرند به گونهای که نمیتواند آنها را به زبان بیاورد.
- به سادگی حواسش پرت میشود. به آسانی توجهش به محرکهای بیرونی بیاهمیت و بیربط جلب میشود.
- بیش از پیش کارهای جدید شروع میکند. برای نمونه فعالیتهای اجتماعی، خانوادگی، تحصیلی، شغلی و… انجام میدهد یا پرتحرکی روانی – فیزیکی دارد و فعالیتهای بیهدف، بیهوده و بیمعنی انجام میدهد.
- کارهایی که پیامدهای ناگوار و ناراحتکننده دارند را به طور افراطی انجام میدهد. برای نمونه بیش از اندازه و غیرمنطقی خرید میکند. سرمایهگذاری مالی احمقانه انجام میدهد. رفتارهای جنسی پرخطر در پیش می گیرد.
C: این ناراحتی خلقی به اندازهای شدید است که در عملکرد شغلی، اجتماعی و دیگر زمینههای زندگی فرد نابسامانی شدید پدید میآورد. ناچار میشوند او را بستری کنند تا به خودش یا دیگران آسیب نزند. یا برخی از ویژگیهای اختلالات سایکوتیک در فرد دیده میشود.
D : نشانهها را نمی توان به اثر فیزیولوژیک و مستقیم یک ماده مثلا دارو یا مواد مخدر یا یک بیماری پزشکی دیگر نسبت داد.
توجه: فردی که دچار دوقطبی است به مداخلات دارویی حسّاس است و با مقدار کمی داری، خلق او بسیار تغییر میکند.