A: حداقل به مدت 4 روز متوالی، در اکثر ساعات روز، و تقریبا هر روز، به طور مشخص و آشکار و به شیوهای غیرعادی و مستمر، فرد روحیه بسیار خوبی دارد، خوش اخلاق و معاشرتی است، یا زودرنج و تحریک پذیر است و فعالیت یا انرژی او به شیوهای غیرعادی و مستمر زیاد شده است.
B: در طول ناراحتی خلقی و افزایش انرژی یا فعالیت، ۳ نشانه و بیشتر از موارد زیر با درجههایی قابل توجه وجود دارند که نشاندهندهی تغییر چشمگیر در رفتار طبیعی فرد هستند. اگر خلق و حالت فرد صرفاً زودرنجی یا تحریکپذیری است باید حداقل ۴ نشانه وجود داشته باشد:
- اعتماد به نفس بیش از اندازه یا احساس خودبزرگبینی دارد.
- نیاز به خواب کاهش مییابد. برای نمونه فرد با ۳ ساعت خوابیدن احساس میکند نیاز به خواب ندارد و خستگیش برطرف شده است.
- خوشصحبتتر و پرحرفتر از حالت طبیعیش میشود یا به خودش فشار میآورد که بیشتر سخن بگوید.
- پرش افکار دارد و احساس میکند افکار به سرعت از ذهنش میگذرند به گونهای که نمیتواند آنها را به زبان بیاورد.
- به سادگی حواسش پرت میشود. به آسانی به محرکهای بیرونی بیاهمیت توجهش جلب میشود.
- بیش از پیش به کارهای جدید شروع میکند. برای نمونه فعالیتهای اجتماعی، خانوادگی، تحصیلی، شغلی و… انجام میدهد یا پرتحرکی روانی – فیزیکی دارد و فعالیتهای بیهدف، بیهوده و بیمعنی انجام میدهد.
- کارهایی که پیامدهای ناگوار و ناراحتکننده دارند را به طور افراطی انجام میدهد. برای نمونه بطور افراطی خرید میکند. سرمایهگذاری مالی پرریسک انجام میدهد. رفتارهای جنسی پرخطر در پیش میگیرد.
C: این دوره با تغییر آشکار در عملکرد فرد ارتباط دارد و عملکرد کنونی او با عملکرد عادی وی تفاوت دارد.
D: ناراحتی و اختلال در خلق و تغییر در عملکرد از سوی دیگران قابل مشاهده است.
E: این دوره به اندازهی کافی شدید نیست که بتواند عملکرد اجتماعی، شغلی، یا سایر جنبه های مهم زندگی فرد نابسامانی ایجاد کند، یا به بستری کردن فرد نیازی نیست. اگر نشانههای سایکوتیک مشاهده شود، این یک دوره مانیک خواهد بود.
F: نشانهها را نمی توان به اثر فیزیولوژیک و مستقیم یک ماده مثلا دارو یا مواد مخدر با یک بیماری پزشکی دیگر توجیه کرد.